Make your own free website on Tripod.com

Wat erger is

hoe iemand telkens de zetel aftast met witte pianohanden om een haar van haar te vinden of zich veilig schrijft alsof een gebaar van inkt geen bloedspoor kent   hij bekijkt de film die hapert in het geheugen waaruit het sneeuwt voetje voor voetje tot zij wegschuift vastgevroren in een foto   liefje denkt hij kom me zoeken in de tuin van heden laat de appels slapen in de de bomen vallen doen ze niet kom me vinden als een betrapte werkelijkheid met nog een mondjevoorraadwoorden
Ludo Vanroy, Copyright © 1999.